Waarom elke klantenservice een Anneke nodig heeft

Een junglepatroon voor zoon. Met drie toekans per vierkante meter.

Dat hadden we besteld.

En een retrobehangetje voor mijn kantoor.

Volgens de site zou ik de rollen binnen drie werkdagen in huis hebben. Vooruit iets langer, vanwege de feestdagen. Maar met het nieuwe jaar zou de hele bovenverdieping zeker weten pico bello zijn.

Drie weken later stond de gang nog altijd vol dozen, stapels boeken, bergen kleding.

En een platenspeler waar later een kast bovenop zou vallen.

Er was weinig vloer over om te stofzuigen, dus dat hadden we maar laten zitten. Gewassen kleding kieperden we er gewoon bij. Elke ochtend stonden onze jongens over de textielberg gebogen en gooiden ze sokken en onderbroeken in de lucht tot ze hadden wat ze zochten, waardoor ze te laat op school kwamen.

Ergens daartussen zag je mij zitten. Schichtig en verwilderd, met een behangkwast in de aanslag. Ingevallen wangen, haren in de knoop en een odeur die je kent van je wandelvakanties in het tropisch regenwoud.

Als je het zelf hebt meegemaakt, weet je wat de impact is van behang dat maar niet komt. Anneke begreep dat.

Anneke van de online bouwmarkt. Met haar onvergetelijke stem. Zo doorrookt dat die laag over de lijn naar mij toe rolde en zich nestelde in het eerste chakra. Wat is het fijn en mooi en heerlijk dat er iemand is die in en in begrijpt hoe ontredderd je je voelt als je verbouwplannen stagneren.

“Sabine, wat vervelend. Ik ga nu de leverancier achter z’n broek aanzitten en bel je daarna terug.” Die stem.

Zo relaxed, alles onder controle.

De juiste woorden, uit de juiste mond kalmeren meteen.

Was dit nu zen? Het geluid van een waterval en tropische vogels zwol aan. Precies wat ik nodig had. Ik liet me achterovervallen in de zachte berg textiel en droomde weg. Ik zag het helemaal voor me.

Hoe Anneke met haar oude Hondaatje naar die leverancier tufte. Aldaar naar het kantoortje van de hoogste baas liep, terwijl zij een sigaretje tussen haar lippen stak. Tegen de deurpost geleund, blies ze een enorme wolk rook uit en zei: “Henk, schat, je weet toch dat jij een cruciale rol speelt in het leven van onze klanten, hè? Trek die rollen behang eens uit de kast en stuur ze nou eens op jongen.”

Waarop Henk haar zijn woord gaf en haar zoals altijd mee uit vroeg.

Zoals altijd werd hij met een klapzoen op de wang afgewezen en bleef achter in haar wolk van rook en schrale parfum. Maar zijn dag was weer goed. Ik begreep ineens waarom Henk mijn rollen behang niet opstuurde. Zo gaat dat tussen hem en Anneke.

Het geluid van de waterval verstomde, maar ik voelde me gelouterd. Met een glimlach op mijn gezicht overzag ik de zooi in mijn gang en zag het grote geheel: de potentie van een nieuwe fase.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.