De dag waarop iedereen wilde trouwen, werd ik opnieuw verliefd

,

Mijn pen zette haar pootjes op mijn linker wijsvinger, boog haar knieën, zette af en schoot de lucht in.

Richting?

De andere kant van de kamer.
Dat stoffige plekje onder de boekenkast waar niemand bij kan.
De overkant van de Sloterplas?
De maan?

Ik had weinig zin om er met de benodigde 28.000 km per uur achteraan te gaan. Zeker omdat het onduidelijk was waar de reis ons zou brengen.

Zo kon ik als schrijver ook eens een lancering meemaken. Dat was op 22 maart 2021, precies een jaar geleden.

Mijn pen draaide, trilde en tolde totdat ze buiten mijn dampkring kwam. Daar kwam ze tot rust. Zonder mijn pen ben ik een eenzame wandelaar zonder kompas.

Behalve schrijven is er maar één ander ding waar ik echt goed in ben.

Héél even liggen.

Ik staarde naar het plafond en dacht na over de afgelopen 10 jaar. Mijn pen en ik hadden samen zoveel mooie schrijfopdrachten beleefd. Meterslange zinnen opgeknipt. Uitgerekte alinea’s ingekrompen. Een paar kilometer aan tekst geschrapt. Tussenkoppen geschreven, om meer input gevraagd, suggesties gegeven, creatieve insteken bedacht.

Gezwoegd en gelachen.

Maar de laatste tijd ging het niet zo lekker tussen ons. Nu ik er zo bij stil stond, zag ik wat er mis was.

Misschien schreef ik al een tijdje op de automatische piloot?

Ja, dan voel je je als pen overbodig. Dat begreep ik nu.

En nu was zij er vandoor.

Soms moet je de pijn van het verlies voelen om ware liefde te herkennen.

Ik strekte mijn voelsprieten naar haar uit. Wat zag mijn pen daar hoog in de lucht? Keek ze terug? Naar mij, hier op de kleine, kwetsbare aarde in het grote heelal?

Het idee van een sterrenhemel trok aan mijn oogleden.

Toen ik zes weken later wakker werd was ik vastbesloten: ik zou zorgen dat mijn pen bij me terug wilde komen. Ik ben op vakantie gegaan. Las weer eens boeken over schrijven. Richtte met frisse moed een tweede bedrijf op. En maakte voor het eerst in mijn leven een schrijftraining.

Op 22 februari 2022 zette mijn geliefde pen de daling in.

Dat was de dag dat wij herenigd werden. Ja, die speciale dag waarop iedereen wilde trouwen, ik kan er ook niks aan doen.

Ik voel me compleet. En kijk met een nieuwe blik naar mijn pen. Zij is teruggekomen met zichzelf aanvullende inkt. Geen idee hoe ze eraan komt, maar: dank u.

Ik laat haar ietwat onwennig mijn tweede bedrijf zien.
Zij deelt haar ongezouten mening over mijn webteksten.
Ik slik.
En laat haar schrijven.

Mijn pen blijkt een stuk stelliger geworden. Kritischer ook. En ze zoemt van de energie.

Houd mijn site in de smiezen, mensen. Hier klinkt straks een ander geluid.