Waarom de duimpjes van je moeder zo belangrijk zijn

, , , , ,
Illustratie: duimpje met getypte tekst 'Leuk stukkie, Bien x mam'

Mijn pen begint ongedurig in mijn binnenzak te wiebelen. Staat soms ineens achter mij.

Hier vind je iets van, nietwaar?
Die woorden, ja die gedachte die je daarnet had, schrijf die eens op.

Niet ik, maar mijn pen bepaalt wat er gebeurt in mijn leven.

De beste manier om je schrijfstijl te ontdekken is door te gaan bloggen.

Na 21 jaar schrijven voor bazen en in opdracht wil mijn pen in 2018 ook eens weten: hoe klink ik zelf eigenlijk? Zonder opdracht, briefing en huisstijlrichtlijnen?

Een tijd lang schrijf ik blogs als een ongeleid projectiel. Over het ondernemerschap, zwemmen, corona, mijn Chinees-Indonesische opa & oma, creativiteit, de zooi in mijn bovenkamer. En af en toe een interview. Het gaat alle kanten op.

Maar dat geeft niks. Want het voelt als spelen en ik word opnieuw verliefd op mijn vak. Ik zet de blogs op mijn site en start een mailinglijst. Want zolang je moeder je enige lezer blijft, zijn je teksten altijd briljant. Leuk stukkie, Bien. Ach, laat ik eerlijk zijn: zonder haar duimpjes had ik het natuurlijk allang opgegeven.

Ik kan het je aanraden. Blogs schrijven.

Je speelt met zinnen en probeert woorden uit die je nooit in je verkoopbrochure of webteksten zou zetten. Omdat je denkt dat dat niet hoort.

In een blog voel je die vrijheid wel. Je práát met je lezer. En dat is natuurlijk wat je in al je communicatie moet doen. Trek dat keurslijf uit. Stop met interessante zinnen produceren die klinken alsof je nog steeds bezig bent met je eindscriptie.

Als je gaat bloggen merk je dat sommige thema’s blijven terugkomen. Het ouderschap, je kat, je winkelwagenmuntjesverzameling. Je ontkomt er niet aan. Zelfs als je er niet over schrijft, zitten ze soms toch verstopt in je teksten. Geef er dus maar aan toe.

Maar zodra je je tijdelijke obsessies hebt uitgemolken, gebeurt er iets bijzonders met je blog.

Je pen wordt scherper. Er is meer focus. Het gaat meer en meer over je lezer in plaats van over jou.

En dan wordt (zakelijk) bloggen pas echt leuk.

Je merkt wat blíjvende thema’s zijn.
Durft je kijk te geven.
Je weet wat je lezer boeit.
Of vermoeit.
En je schrijfstijl staat.

Alles heeft zijn nut. Blijkt.

Want ik heb al één fan. Naast mijn moeder dus.

Mijn blog heeft duidelijk potentie.

Maar ik ben geen goed voorbeeld van een zakelijk blogger. Want ik blog met grote onregelmaat.

Ze zeggen dat je er elke week eentje moet produceren en delen. Of toch minstens elke maand. Zodat mensen niet bij elk blog denken:

Sabine? Wie is dat nou weer?

Maar het ziet ernaar uit dat jij en ik het ermee moeten doen.

Ik heb namelijk eens een neurotransmitterprofielbepaling laten doen.

Ja, ik kan er ook niks aan doen dat dat zo’n lang woord is.

Die bepaling zegt iets over de signaalstofjes in je hersenen en hoe die de interne communicatie bepalen. Van nature blijk ik een snelle denker. En ook merk ik veel op. Dat is bijzonder handig bij schrijven, want dan weet je waar je tekst nog rammelt. Maar het kan ook in de weg zitten. Noem dat maar perfectionisme. Maar het is dus eigenlijk een kwestie van neurotransmitters.

Tsja, die uitslag verklaarde in ene waarom ik geregeld bedolven raak onder een berg ideeën, maar er niets uit mijn vingers komt.

Een schrijfmanie, zonder output.

Klopt, ik verschuil me achter mijn neurotransmitters. Hier werk ik aan. Echt waar. Maar voorlopig kan ik je niet meer beloven dan maximaal eens per maand een nieuw blog.

Wil je desondanks op de mailinglijst? Samen met mijn fan én mijn moeder.

Meld je dan nu aan. Krijg je ook meteen een leuk e-book over klantgericht schrijven van me.

Nee, laat maar, ik maak liever even kort kennis.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een antwoord

You have to agree to the comment policy.